Kurban bayramının ikinci veya üçüncü günü. Yanımdan bir midibüs geçiyor. Midibüsün ön
kapısı açık ve kapı basamaklarında çocuklar oturuyor. Biraz kafamı çevirip midibüsün
içine bakıyorum. İçerisi hınca hınç çocuk dolu. Koltuklarda dörder beşer oturuyorlar ve
bir kısmı da ayaktalar.
Ayaktalar ama boyları midibüsün koltuklarının uzunluğunda. Minikler yani. En fazla on
oniki yaşında ya var ya yoklar. Öyle yolculuk yapıyorlar. Midibüs eski mi eski ve hafif
bir rampayı bile güçlükle çıkıyor, diğer araçlar sanki demir yüklü bir kamyonu geçemiyor
gibi peşinde kuyruk oluyorlar.
ÇOCUK YUVASININ ÇOCUKLARI
Resmi plakalı midibüsün arkasında bir yazı. Küçükyalı Çocuk Yuvası. İçindekiler de tabii
ki Küçükyalı Çocuk Yuvası’nda kalan çocuklar. Kimsesiz çocuklar yani. Nasıl olsa arayan
soranları yok. İster balık istifi taşı, ister kapı basamaklarında taşı, istersen bir
koltukta dörder beşer oturtarak taşı.
Hani “ekonomisi göz kamaştıran” bir ülkeyiz ya, yandaşlar, yalakalar öyle diyorlar ya,
kim takar kimsesiz çocukları. “Bu kadar kusur padişah kızında bile olur” derler gibi
seslerini duyuyorum sanki.
Bindirilmiş kıtaları iktidar partisinin mitinglerine gıcır gıcır belediye otobüsleri
taşımayı bilen, akıl eden, cinlik yapan beyler, acaba konu kimsesiz yuva çocukları olunca
akıl tutulmasına maruz kalıp bir çözüm üretemiyorlar mı?
Çözüm üretemediklerini hiç sanmıyorum. Kendi lüks harcamalarından kamunun alt birimlerine
para kalmıyor da ondan böyle oluyor. Hizmetli olmayışından dolayı bazı okulları
öğrencilerin, velilerin temizlemesi gibi.
tbekir@gmail.com
