Bir tarafta ders kitaplarından Atatürk çıkartılıyor, Cumhuriyet’in temel değerleri yok
ediliyor, bir tarafta kılık-kıyafet serbestisi getiriliyor, tepki alınıyor “kılık-
kıyafeti veliler belirlesin” deniyor, bir tarafta sınavı kazanamamış olan öğrenciler
ortada bırakılıyor, bu öğrenciler falan falan okullara gitsin deniyor, bir tarafta
öğretmen ataması yapılıyor, en çok din öğretmeni ataması yapıldığı ortaya çıkıyor ve Türk
alfabesinde olmayan harfler alfabeye ekleniyor.
Bütün bunlar yapılıp gündem meşgul edilirken, dikkatler buralara çekilirken, okullar
habire İHL’ye dönüştürülüyor. Nedir bu İHL sevdası. Nedeni belli. Din kullanılarak oy
aycılığı yapıldığı gün gibi ortada. Akılları fikirleri din yoluyla siyaset yapmak ve
geleceklerini- tabiki iktidarlarını- garanti altına almak.
Ve bütün yaptıklarına da “reform elbisesi” giydirmeye gayret ediyorlar. Ama nedense en
çok reforma ihtiyaç duyulan YÖK’e dokunmuyorlar, tam aksine YÖK’e dört elle sarılıyorlar.
Asker vesayetini ortadan kaldırdık diyorlar ama, 12 Eylül askerlerinin getirdiği YÖK de,
yüzde 10′luk seçim barajı da öylece duruyor. Çünkü her ikisi de işlerine yarıyor.
KENDİ REFORMLARIYLA(!) ÇELİŞMEK
İyi güzel. Hadi yaptıklarına onların akıllarından hareketle yaklaşıp reform diyelim. Peki
bir önceki eğitim bakanının “okullarda uzun saça” izin veren talimatına, bir sonraki
eğitim bakanının izin vermemesi ne anlama geliyor.
Elinde makas müdür yardımcısı girişte bekliyor. Uzun saçlar kesilip, hem de derinlemesine
haydi “iyi traşlar” deniyor. Ne demeli ki. AKP hükümeti işte öyle bir hükümet. Daha nice
kendilerinin hazırladıkları yasalara, yönetmeliklere ve talimatlara yine kendileri karşı
çıktılar. Örnekleri o kadar çok, saymakla bitmez. Ne demişler, “kel başa şimşir tarak.”
tbekir@gmail.com
