Harvard Üniversitesi’ne her yıl dünyanın her yerinden yaklaşık 40 bin öğrenci başvuruyor.
Manisa’da yaşayan öğretmen anne – babanın iki kızından biri olan Nil Çakırca, bu yıl okula
yüzde 100 bursla kabul edilen çok az sayıda öğrenci arasında yer aldı. İzmir Amerikan
Koleji’nde burslu öğrenim gören Nil, bu başarısını büyük ölçüde başvuru süresinin bitmesine
yarım saat kala yeniden yazdığı kompozisyonuna borçlu. Nil, “Arkadaşlarıma ve aileme bakışımı,
anılarımı anlattım. Ne olursam olayım tekrar Türkiye’ye dönüp ülkeme hizmet edeceğimi
söyledim” dedi.
Üniversitede önce ekonomi, sonrasında hukuk okumayı hedefleyen Nil, “Harvard’a kabul
edilmendeki en önemli etken nedir” sorusunu şöyle yanıtladı:
“Amerika’daki iyi üniversitelerin yüksek not ortalaması, ders dışı sosyal aktivitelerde
liderlik görevlerini üstlenme, SAT sınavından yüksek bir puan alma gibi beklentileri vardır.
Ancak bunun dünya çapında bir başvuru olduğunu düşündüğümüzde; Harvard gibi okullara tüm
dünyadan bu özellikleri taşıyan on binlerce öğrenci başvuru yapıyor. Bunların hepsi için ben
de çalıştım, çabaladım elbette ancak sizi benzer profildeki öğrencilerden ayıran farklı
özelliklerinizin olması gerekiyor. Ben, başvurum için yazdığım kompozisyonda kendi hayatımı
anlattım. Aslında ilk yazdığım kompozisyonda ekonomiden söz etmiştim. Anneme çevirdiğimde,
‘başka bir konuda mı yazsan’ deyince tamamen değiştirdim. Yazımda, küçük gibi görünen fakat
benim hayatımın şekillenmesinde büyük etki yaratan anılarımı paylaştım. Arkadaşlarımla olan
ilişkilerimi ve ailemin değerlerini toplumun beklentilerinden üstte tutmayı vurguladım.
Kompozisyonumda ileride ne iş yaparsam yapayım bir gün ülkeme dönüp elde [Haber görseli]
ettiğim fırsatları benim gibi olan diğer çocukların da yakalayabilmesi ve hak ettikleri
eğitimi alabilmeleri için girişimlerde bulunmak istediğimden bahsettim.”
ÜLKEME GERİ DÖNECEĞİM
Nil, yazısında bir gün masasının üstünde ‘’Tüm zamanların en iyi arkadaşına’’ yazılı pırıl
pırıl parlayan bir Oscar heykelciği, bir kutu çikolata ve bir kart bulduğunu da anlatmış. Tüm
sınıf arkadaşlarından gelen bu armağanlarla ilgili sözleri de şöyle: “Kendimi hiç bu kadar iyi
hissetmemiştim. Bu kart bana topluma karşılık vermenin önemini hatırlattı. Kendime bir söz
verdim. Ne yaparsam yapayım benim tek hedefim memleketime geri dönmek ve ülkemin çocuklarına
benim sahip olduğum gibi fırsatlar yaratmak.”
AKILLI TELEFONUM YOKTU
Yazısına, “Anne-babamda akıllı telefonların hem sağlığımıza hem de çevreye zararlı olduğuna
dair bir düşünce vardı” diye başlayan Nil’in kompozisyonu şöyle devam ediyor: “Geç dönem
Milenyum Kuşağı olarak ilk akıllı telefonumu 2014’te aldım. Aslında o, ablamın bir yıl önce
alınan ilk akıllı telefonuydu. 2013’te arkadaşlarım için ana iletişim kanalı WhatsApp
mesajlaşmalarıydı ve ben bazı güncellemeleri, haberleri, hatta etkinlik davetlerini
kaçırıyordum. Bir şakayı anlamadığım için benden başka herkes gülüyordu. Ailemden, maillerimi
okuma ve gerçekten araştırma yapma ihtiyacı duyana kadar bana telefon almalarını istemedim.
Ablam bir keresinde bana liseye giriş sınavındaki en başarılı öğrencilerden biri olmam ya da
okul orkestrasında çello çalmamdan dolayı değil, ailemin kaygılarına ve değerlerine mükemmel
şekilde öncelik vermem nedeniyle kendimle gurur duymam gerektiğini söylemişti.
Başvuru kompozisyonunda, 2014’te WhatsApp’a dahil olduğunu yazan Nil, “Arkadaşlarıma ev
ödevlerinde yardım etmek, onları dinlemek ve desteklemek benim için daima zaman harcamaya
değer. WhatsApp grubumuzda her zaman sorular, zor matematik problemleriyle harekete
geçiriliyorum’’ diyor.
